D

مرگ بر بزرگراه!

48d — Sat, 08 Nov 2008 19:15:18 GMT

خیابان یگانه بستر و رسانه‌ای است که ارتباط آزاد می‌تواند در متن آن تحقق یابد*.

###

-استیفن گفت، تاریخ کابوسی است که من می‌کوشم از آن بیدار شوم.
پسر‌ها در زمین بازی فریاد سر دادند. صدای سوتی هووی کنان: گُل.
چی می‌شد اگر آن کابوس تیپایی نثار ماتحتت می‌کرد؟
-آقای دییزی گفت، راه‌های خالق هستی راه‌های ما نیست. کل تاریخ به سمت یک هدف** حرکت می‌کند، تجلی خداوند.
استیفن انگشت شصتش را به سمت پنجره چرخاند و گفت:
-خدا این است.
هورا! یوهوو!
-آقای دییزی پرسید، چی؟
-استیفن پاسخ داد، فریاد در خیابان.***

.........................................................................................................................................................................................
*مارشال برمن، تجربه‌ی مدرنیته
**goal
***جیمز جویس، اولیس

نور عصر یزد

48d — Sun, 21 Sep 2008 16:46:18 GMT

تیرهای چراغ برق

شهبال هاشان روشن

بال هاشان را گشوده اند.

زمین بلوار وسط خیابان

پای تیرها را چنگ می زند

تا نورشان

برای کاج های کوتاه جداافتاده اش بماند.

همیشه میان کاسه ها

و دست ها

رابطه ی مشکوکی هست،

خواه کاسه

چاله ی پای کاج باشد،

خواه کاسه ی چراغ تیر،

خواه کاسه ی سری خرد شده

بواسطه ی خاموشی کاسه ی چراغ تیرها و چیرکوچیو .

...........................................................................................................................................

یزد، بعد از ظهر آخرین روز تابستان ۸۷ .

مفیستوفلس، دُردانه‌ی من!

48d — Tue, 02 Sep 2008 03:50:18 GMT

...

گوته الگویی برای کنش اجتماعی ارائه می‌دهد که وجه مشترک جوامع پیشرفته و عقب مانده، ایدئولوژی‌های سوسیالیستی و کاپیتالیستی، و نشانه‌ی همگرایی آنهاست. ولی گوته بر این نکته تاکید می‌گذارد که این همگرایی و اتصال، ماهیتی تراژیک و خوفناک دارد، ملات آن خون قربانیان است و با استخوان‌های ایشان زیرسازی شده‌است، استخوان‌هایی که همه‌جا رنگ و شکلی یکسان دارند. فرایند رشد و توسعه که اذهان خلاق قرن نوزدهم آن را نوعی تلاش یا ماجراجویی بزرگ انسانی می‌پنداشتند، در روزگار ما برای همه‌ی ملل و همه‌ی نظام‌های اجتماعی موجود در جهان، به نبردی ضروری بدل گشته که مرگ و زندگی همگان در گرو آن است. در‌نتیجه، امروزه در همه‌جا قدرتی عظیم در دست مقامات و مسئولان امر توسعه تمرکز یافته‌است که مهارناپذیر و در بسیاری موارد مهلک است.

در کشورهای به اصطلاح توسعه نیافته، اجرای طرح‌ها و برنامه‌های منظم برای توسعه‌ی سریع، عمومن به معنای سرکوب منظم توده‌ها بوده‌است. این امر به طور کلی به دو شکل تحقق یافته‌است که از یکدیگر متمایزند ولی در عمل عمومن با هم مخلوط می‌شوند. شکل نخست متضمن کار کشیدن از توده‌ها تا حد مرگ است –به قول فاوست «خون قربانیان جاری بود/ فریاد‌های شکنجه تن شب را می‌درید»- به منظور افزایش نیرو‌های مولده، و همزمان با این کار محدود ساختن مصرف توده‌ها به نحوی چشمگیر تا از این طریق ارزشی اضافی برای سرمایه‌گذاری مجدد در اقتصاد فراهم آید. شکل دوم با انواع و اقسام تخریب و ویرانگری همراه است که ظاهرن به صورتی دلبخواهی و بی‌هدف انحام می‌شود –نظیر نابودی فیلمون و بوسیس و درختان و ناقوسهای آن دو به دست فاوست- آن هم نه به منظور کسب هرگونه فایده‌ی مادی بلکه به قصد اثبات مجازی ِ این نکته که جامعه‌ی جدید باید همه‌ی پل‌های پشت سرش را خراب کند تا دیگر راهی برای بازگشت در کار نباشد.

زندگی و تجربه‌ی نخستین نسل ِ شوروی، به‌ویژه طی سال‌های حکومت استالین، نمونه‌های گویایی از هر دو شکل ِ خوفناک [توسعه] را در بر دارد. نخستین طرح نمایشی و تبلیغاتی استالین برای توسعه، طرح آبراه دریای سپید (1931-33) بود که به قربانی شدن صدها هزار تن از کارگران انجامید، این رقم برای پشت سر گذاردن و روسپید کردن همه‌ی طرح‌های کاپیتالیستی آن دوره یقینن کافی بود. و البته فیلمون و بوسیس بخوبی می‌توانستند نماینده‌ی میلیونها دهقانی باشند که در فاصله‌ی سال‌های 1932 تا 1934 قتل عام شدند زیرا سر راه و مزاحم برنامه‌ی دولت برای اشتراکی کردن زمین بودند، همان زمینی که دهقانان حدودن یک دهه قبل در زمان انقلاب به‌دست آورده‌بودند.

اما آنچه باعث می‌شود این طرح‌ها بیشتر شبه‌فاوستی باشند تا فاوستی، و به عوض تراژدی ْ نمایشی از قساوت و مهملات بی‌معنا را به معرض تماشا گذارند، این حقیقت دلخراش است که همه‌ی آن‌ها شکست خوردند- حقیقتی که در غرب غالبن فراموش می‌شود.

[...]

آنچه شوروی را به موردی مشخصن دردناک و یأس‌آور بدل می‌کند آن است که فجایع شبه‌فاوستی آن در جهان سوم نفوذ و تاثیری فراگیر داشته‌است. در روزگار ما بسیاری طبقات حاکمه، چه سرهنگ‌های دست راستی و چه کمیسر‌های دست چپی، ضعفی مهلک از خود نشان داده‌اند (که متأسفانه بیشتر برای اَتباع آن‌ها مهلک بوده‌است تا خودشان)، ضعفی در برابر وسوسه‌ی طرح‌ها و برنامه‌های عظیم و باشکوه که تمامی ِ بی‌رحمی و عظمت‌طلبی ِ فاوست را در خود تجسم می‌بخشند، بی‌آنکه ازتوانایی‌های علمی و فنی، نبوغ سازماندهی یا حساسیت سیاسی او نسبت به آرزو‌ها و نیاز‌های مردم هیچ نشانی داشته‌باشند. میلیون‌ها تن به خاطر سیاست‌های فاجعه‌بار معطوف به توسعه قربانی شده‌اند، سیاست‌هایی که بر اساس جاه‌طلبی جنون‌آمیز تدوین و به شیوه‌ای سردستی، خام و خشن پیاده گشته‌اند، و در پایان نیز جز ثروت و قدرت حکام، چیزی را توسعه نداده‌اند. فاوستْ نما‌های ِ جهان سوم در زمانی کمتر از طول عمر یک انسان راه و چاه استفاده از تصاویر و نمادهای پیشرفت را آموخته‌اند –روابط عمومی و تبلیغات مربوط به این‌گونه توسعه‌ی کاذب در سراسر جهان از بغداد تا پکن به صنعتی معظم و کسب و کاری پرسود بدل شده‌است- ولی در ایجاد پیشرفت واقعی برای جبران ویرانی و فلاکت واقعی که تحفه‌ی خودشان است، به طرزی حیرت‌آور چُلمن و بی‌دست و پایند. هرازگاهی در گوشه‌ای از جهان مردم موفق به سرنگونی توسعه‌گران کاذب حاکم بر خود می‌شوند –نظیر آن توسعه‌گر شبه‌فاوستی ِ پرمدعا، شاه ایران. آنگاه برای مدتی کوتاه –که به ندرت از این حد تجاوز می‌کند- مردم احتمالن قادر می‌شوند مهار توسعه‌ی خویش را خود به دست گیرند. اگر مردمی زیرک و خوش‌اقبال باشند، تراژدی‌های توسعه‌ی خاص خود را خلق و اجرا خواهند کرد، و همزمان با هم نقش فاوست [توسعه‌گر] و نقش گرچن/ فیلمون-بوسیس [قربانی] را ایفا خواهند کرد. و اگر بخت چندان یارشان نباشد، لحظات کوتاه کنش انقلابی‌شان صرفن به رنج و مصیبتی جدید، یعنی به هیچ، منجر خواهد شد.

........................................................................................................................................

تجربه‌ی مدرنیته (هر آنچه سخت و استوار است دود می‌شود و به هوا می‌رود)، انتشارات طرح نو، ترجمه‌ی مراد فرهادپور از:

Marshall Berman

All That Is Solid Melts Into Air: The Experience Of Modernity.

صفحه‌ی 93 تا 97.

مي تونم موهاتو ببينم

48d — Wed, 30 Jul 2008 21:29:18 GMT

به بهانه ی درج مطلبی با همین عنوان در وبلاگ دوستم صادق:

۱- چندی پیش که از دانشگاه با تاکسی به ترمینال می رفتم حرفهای راننده تاکسی مو بر تنم سیخ کرد، طرف در ابتدای ماجرا گوش بینوای ما را به کلام شیرین یک آهنگ رپ س.ک.س.ی مزین کرد بعد چنین فرمود که: فکر کن اینو واسه یه "دختر دانشجو" بزاری، روزگارو چه دیدی شاید زد و گرفت. [البته به لهجه ی یزدی گفت].

۲- این وسط شکل تلفظ واژه ی "دختر دانشجو" برای این یزدی سرخورده به نظرم جالب آمد، من هم خاطره ای از مواجهه ی یک دانشجوی پسر با تبدیل منزلش به محل س.ک.س چندین و چند نفر به شکل دو به دو و به دعوت هم خانه ای فرد مذکور برای طرف تعریف کردم و در جواب چنین شنیدم:

۳- "دختر دانشجوها رو؟" و چشمانی که در تاریکی شب هم دیدن گرد شدگیشان از تعجب، حسرت و شهوت مو بر تن آدم سیخ میکرد.

!!!

48d — Fri, 25 Jul 2008 03:21:18 GMT

ایران قدرت جهانی است / با 200 کشور روابط خوب اقتصادی و سیاسی داریم رئیس جمهوری گفت : جمهوری اسلامی ایران امروز به یک قدرت جهانی تبدیل شده است و با 200 کشور جهان روابط خوب اقتصادی و سیاسی دارد.
منبع: خبرگزاری مهر

حاجی واشنگتن: امروزه روز، ۱۹۳ کشور از نظر بین المللی به رسمیت شناخته شدن و ۱۹۲ تای اونها عضو سازمان ملل متحد هستند. با این حساب آقای احمدی نژاد کاشف ۷ کشور جدیده و از این نظر دست افرادی مانند کریستفر کلمبوس، ماژلان و حتی دکتر ولایتی رو از پشت بسته.

یادداشت‌های نیک‌آ‌هنگ.
..........................................................................................................................................
با تشکر از نیک‌آ‌هنگ.

شیر ناتوبا

48d — Sun, 20 Jul 2008 00:08:18 GMT

«می برمش. خودم باهاش می روم. مادر، این آتش بیست سال است که منتظر من است.»

وقتی به سوی آتش راه می افتد، زن می شنود که با آخرین رمقی که برایش مانده دعایی می خواند که او هرگز نشنیده، دعایی که در آن بارها نام قدیسی را تکرار میکند که او نمی شناسد: آلمودیا.

..........................................................................................................................................

ماریو بارگاس یوسا – عبدالله کوثری – جنگ آخرالزمان – نشر آگه – بخش چهارم – صفحه ی 869

خداحافظی

48d — Fri, 30 May 2008 21:22:18 GMT

خداحافظی

آتوا آخما دولینا

بازخوانی یک شعر

مسعود یزدی

در نهایت من خداحافظی خواهم گفت

احساس نمی‌کنم که باید دوست داشته‌‌باشم

من در حال گپ زدن هستم، اندکی دیوانه

و یا اندکی دیوانه‌تر برای صلح

چگونه دوست داشته‌ای

لبان تو از آن سوی مصیبت زخمی شده است

هیچ چیز در ذائقه، خویشِ در خود را دارد

اما این آنقدرها هم مهم نیست.

چه سان تو دوست داشته‌ای چه سان تو نابود کرده‌ای

بدون تکلف، مانند پسر کنجکاو و پریده رنگ

آن سردیِ شکست، قطعیت سرد.

با تو بودن، جسم در اطراف «می‌چرخد» خورشید و ماه از درون جام.

جسم خالی با وظیفه‌ی خُردِ خود مشغول است

اما دستان سقوط می‌کند و مانند گله‌ای کوچک همه صدا است و زخمی کردن در راه است.

***

همه چیز برای گفتن خداحافظی مهیا است خداحافظی برای ما آماده است احساس نمی‌کنم که باید دوست داشته‌باشم. برای من گپ‌زدن نوعی دوست‌داشتن است. حقیقت این‌ است که من در حال گفتگو کردن هستم. کل حقیقت این است که من اندکی دیوانه شده‌ام. کل دیوانگی‌ام را دنیای گفت‌وگو در بر گرفته‌است.

آنچه برای من وجود دارد دیوانگی است که جهان گفت‌وگو برای من در بر گرفته‌است. دیوانگی دنیای گفت‌وگو برای من را فراگرفته است. من در زیربنای گفتار اندکی دچار جنون شده‌ام. برای من جنون نوعی اتمام کار است برای من از سوی دیگر خداحافظی بعد دیگر است. تو مانند یک پسرک بدون تکلف، کنجکاو و پریده رنگ بوده‌ای.

این چیزی است که برای تو به جای مانده است. رنگ پریدگی چیزی است که بر دیوار نوشته‌است و این حاصل آن چیزی است که کنجکاوی در آن بجای مانده.

تو کنجکاو نبوده‌ای از این رو که پریده رنگ نیز باشی تو کنجکاوی را فرا آموخته‌ای و آنرا در کنار دیوارها یادگرفته‌ای. اما لبان تو از سوی دیگر زخمی شده‌است. تو حتی یادگرفته‌ای که لبان خود را مانند مصیبت در آغوش گیری. لبان تو نشانه‌ای از مصیبت است. مصیبت لبان تو را آماده کرده‌است.

تو یادگرفته‌ای که خود را آماده کنی. اگر چه که خود در اینجا رو به سوی آمادگی دارد. به هر حال من یادگرفته‌ام که گپ زدن را فراگیرم. اگر چه که می‌دانم که گپ زدن برای من حکم یک گپ زدن را برای چنین لبان داشته‌است.

جریان تو حکایت از چنین حکایتی می‌کند که سراسر آن را حرکت در برگرفته‌است. اما من اندکی دیوانه خود را نشانده‌ام و حتی دیوانگی‌ام در اوج جنون خود را در کنار دیوانگی نشانده‌است. من می‌دانم که تو زخمی هستی و این لبان زخمی است که دیوانگی را برای من به ارمغان می‌آورد. دیوانگی دارای آن بعد جنون است که به طور کامل دیوانگی را برای من یک بعد تازه می‌آورد. این همان بعد تازه‌ است که از دیوانگی پدیده‌ای جدید ساخته است. برای تو گپ زدن، ساختمان لبها نمونه‌ای از لبها است. لبها در اینجا نشانه‌ای از زبان است. زبان در اینجا لبها را در کنار نشانه زبان قرار می‌دهد. در اینجا زبان چیزی از یک نشانه نیست. در اینجا از سوی دیگر زبان چیزی از یک آموزش زبان نیست. برای ما زبان نوعی آموزش است و این آموزش است که مصیبت را انباشته می‌سازد. مصیبت همان آموزش است که در کنار آموزش مصیبت قرار می‌گیرد. مصیبت همان جهان دیگر است. این جهان دیگری است که باعث پیدایش دیوار (همچون دیوار ریلکه) می‌گردد. برای من گپ زدن مانند یک اصل است که گپ زدن را برای من چند سویه می‌سازد.

برای ما دوست‌داشتن یک وظیفه‌ بزرگ است و این وظیفه است که مانند دوست‌داشتن یک نوع حیات را در‌بر‌دارد.

برای پسرک کنجکاو جهان نوعی داده شده‌است و این پریده رنگ در میان پسران است که دنیای پدیده شناسی را در بر می‌گیرد. در اینجا پدیده‌شناسی دارای این بعد است که پدیده‌شناسی را در کنار بعد پدیده‌شناسی در کنار خود قرار می‌دهد. پدیده‌شناسی در کنار آسمان است. جهان آسمان خود دارای آسمان است. آسمان دنیای پدیده‌شناسی است و این نتیجه‌ جهان آسمان است.

در اینجا «سقوط» یک بنیان از سقوط است. سقوط در اینجا یک حد و یک مرز است. حد و مرز سقوط نمونه‌ای از سقوط اندک است. سقوط اندک نشانه‌ای از نشانه است و همین نشانه است که علائم وجودی از جهان پیگیرانه است. راه هماهنگی به نشانه ختم می‌شود و این نشانه است که راه‌ها به اصل راه ختم می‌شود. در اینجا می‌توان مشاهده کرد که چگونه راهها به اصل راه ختم می‌شود. اصل راه خود راهی است به راه ختم میشود اصل راه در حقیقت راهی است که اصل راه به خود ختم می‌شود. اصل راه در واقع راه را در گپ زدن باقی می‌گذارد. گپ زدن نوعی راه پیمودن است. پیمودن راه همان پیمایش راه است. پیمایش در حقیقت همان پدیده‌شناسی است. پدیده‌شناسی زندگی مذهبی، نوعی رسیدن به زندگی مذهبی است. زندگی مذهبی نیز خود در کنار زندگی مذهبی قرار می‌گیرد. در کنار پدیده‌شناسی است که جهان پدیده‌شناسی است که درون خود قرار دارد. برای ریلکه همانند هایدگر پدیده‌شناسی در کنار دیدگاه پدیده‌شناسی واقع می‌شود. واقع شدگی به عبارت دیگر پدیده‌شناسی را در خود تکمیل کرده و در راه خود بعد اصیل را می‌پیماید.

..........................................................................................................................................

پی نوشت: من بلد نبودم اگر نه خودم چنین میسرودم!

پی نوشت: متن بالا از روزنامه شرق به صادق رسید تا مهرداد برای من تایپش کند. [مرسی از هر چهار نفر (چهار؟!)]

پی نوشت: تفاوت دیوار با کلاغ چیست؟ (۲نمره)

Jimi Hendrix

48d — Wed, 28 May 2008 13:05:18 GMT

سماور

48d — Mon, 05 May 2008 12:07:18 GMT

بیا بریم تا چای خوریم

پولدار شویم، های بای خوریم...

.....................................................................................................................................

با تشکر از D.D.T که ما را در ساخت این سریال یاری نمود.

آناناس

48d — Tue, 15 Apr 2008 18:57:18 GMT

برای F1

سیب آدم.

اگر سیب به اندازه‌ی هندوانه می‌شد، حالا همه‌ی درخت‌های سیب حیاط پشتی مجبور بودند بوته باشند.

وسط آپارتمان تازه هندوانه شده‌ات، جلو تلویزیون نشسته‌ای و نمی‌دانی سایه‌اش روی کاشی‌های آشپزخانه با چه ظرافتی می‌رقصد و زنگوله‌ها شیشه‌ای لوستر چه‌طور در هوس الماس شدن تصویرش را هزار پاره می‌کنند.

موهایت که از لذت عرق همدیگر را در آغوش کشیده‌اند، روی هوا می‌رقصند تا بوی تنت را به نسیم بسپرند، که از پنجره‌ی نیمه‌باز تو می‌آید، دور سرت می‌تابد، گوشت را نوازش می‌کند و عطر عرقت را بین گلدان‌ها می‌چرخاند و دست در دست هم می‌رقصند تا از پنجر‌ه‌ی اتاق خوابت بیرون بروند. شاید تختت را به هم ریخته باشند و حالا باید وسط‌های حیاط پشتی بین درخت‌های سیب گرم گرگم به هوا بازی باشند.

سیب‌ها را از همان اول دوست نداشتی، می‌گفتی کرمو می‌شوند یا شاید دوست داشتی کرمو فرضشان کنی.

این روزها هم که فروشگاه‌ها همه چیز دارند، شاید بتوانی یک‌ – دو تا سیب کرمو سفارش بدهی تا ثابت کنی همه‌ی سیب‌ها یک جای کارشان می‌لنگد.

از فروشگاه که بیرون آمدی و پا‌هایت پدال‌های ماشینت را بوسید فکرش را هم نمی‌کردی نگاهت که از عروسک زیر آینه گذشت تا گوشه‌ی تقاطع منتظر ماشین‌ها و عابران بایستد به نگاهی بخورد که الآن داری دنبالش می‌گردی.

عروسک هم مثل خودت برگشت تا نگاه را ببیند و هیچکدامتان نه تو، نه عروسک که گرم رقص و نگاه بود و نه نگاه که گرم تماشا، چراغ‌های ترمز را ندیدید.

این بخار آب، که روزگاری نه چندان دور قرار بود موتور ماشینت را خنک کند، حالا می‌رقصد، بالا می‌رود و داد و بیداد راننده را بر سرت تماشا می‌کند.و شاید با همان نسیم، که از گرگم به هوا بازی با عطر تنت خسته شده، درخت‌های سیب حیاط پشتی را برای سیب‌هایشان گذاشته و دارد در خیابان‌های شهر پرسه می‌زند، بروند کلاغ پر بازی کنند. و تو را بگذارند وسط داد و بی‌داد راننده و بوق ماشین‌ها تا تنهایی دنبال نگاه بگردی.

شاید نگاه رفته سراغ توپی که وسط یکی از همین کوچه‌های اطراف میان لجن‌ها مشغول گل کوچک است یا شاید دارد به صدای زنگ دوچرخه‌ی کاسب محلشان جواب سلام می‌دهد و یا شاید دارد به ریشت می‌خندد. در حال حاضر مهم این است که نگاه دیگر نگاه نیست و اگر هم نگاه است دیگر نیست.

میان خستگی و عرق، نسیم که از کلاغ پر خسته شده، آمده تا باز با عطر تنت میان داد و بیداد ماشین‌ها و بوق راننده‌ها گرگم به هوا بازی کند. شاید از کنار فروشگاه بگذرند، میان صندلی‌های اتوبوس چرخی بزنند، سر کوچه پیاده شوند و از زیر در حیاط پشتی خودشان را بیندازند وسط درخت‌های سیب، سیب ها را که زیر آفتاب چرت میزنند قلقلک بدهند و بی سرو صدا از پنجره‌ی نیمه باز روی سبد میوه‌ای بخزند که به آن زل زده‌ام.

شاید اگر هندوانه به اندازه‌ی سیب بود...